Activiteiten & Actueel

Op 26 augustus 2010 was het weer zover: het vertrek van de tuinreis Groei en Bloei, afd. Roosendaal, in alle vroegte om 7.30 uur vanaf de parkeerplaats De Stok in Roosendaal. Eerst werd er  even met elkaar kennisgemaakt, al kennen de meesten elkaar al van de andere reizen. Onze jeugdige, maar zeer bekwame en attente (het altijd meteen klaarzetten van het karretje van Cathy) buschauffeur Patrick bracht ons naar de eerste tuin/museum Insel Hombroich in Neuss. Bijzondere gebouwen herbergden diverse kunstvoorwerpen.  We ontdekten Rietveld-stoelen, en diverse Aziatische kunst. Jammer dat er alleen geen naambordjes bijstonden, zodat het voor ons gissen werd. In een gebouw dachten we zelfs tekeningen van Rembrandt tegen te komen en vroegen we ons af of het echte waren, aangezien het erop leek, dat je ze zo mee kon nemen. Na een biologisch verantwoorde lunch, ging de reis verder naar het eerste hotel in Quedlinburg. Het  was een prachtig oud sfeervol gebouw, waar we op onze kamer direct achter de deur een grote balk konden ontmoeten. Oude gebouwen hebben hun verrassingen. ’s Avonds hebben we nog geprobeerd het prachtige stadje te ontdekken, maar helaas was de duisternis al ingetreden, en konden we beter maar onder de wol  kruipen, omdat de andere morgen de reis weer vroeg verder ging.
Diny

Vrijdag 27 augustus
's Morgens vroeg bij het ontwaken hoorde ik onder mijn slaapkamerraam mensen praten en lachen. Het was 6:30 uur, zag ik op mijn wekker en ik realiseerde me dat er een aantal mensen de avond ervoor had afgesproken om nog voor het ontbijt foto's te gaan nemen of te filmen in Quedlinburg, een klein stadje vol met zogenoemde vakwerkhuisjes. De avond ervoor was dat onmogelijk vanwege de duisternis. Het begon licht te regenen toen het gezelschap terugkwam, maar ons humeur werd er niet door bedorven. Regenpak aan en goede schoenen.
Na het ontbijt, dat zoals gebruikelijk erg smakelijk was, vertrokken we rond 8:00 uur naar Potsdam om het Freundschaftsinsel te bekijken. De rondleiding werd verzorgd door een van de tuinarchitecten, die door enkelen in het gezelschap al snel "een oude hippie " werd genoemd. De omgeving en de tuin waren een lust voor het oog. Het kleurrijkst echter was de middenpartij met de vaste planten. Niet alle planten kwamen mij bekend voor, doch identificatie van de planten werd vergemakkelijkt door de bordjes met de namen van de planten erop.

 
Freundschaftsinsel

 Ik merkte dat veel van de planten die ik zag ook in mijn eigen tuin in Essen geplant zijn. Dat was een feest der herkenning. Het was in eerste instantie wel een vreemde ervaring om door de tuin jachten te zien varen. Zoals dat ook in Friesland wel voorkomt, dat je alleen masten en zeilen in de weilanden ziet. Maar al snel drong het tot mij door dat het park op een eiland is gelegen, met daar omheen een vaarroute. Erg mooi. Niet alleen de bezoekers van deze tuin genoten dus van de bloemenpracht, maar ook de vaargasten aan boord van de scheepjes. Met mooi weer is het heerlijk toeven in dit park. Met banken die tot zitten uitnodigen, een prachtig paviljoen, een terras, waterfietsen en roeiboten, kortom echt fantastisch.
We lunchten deze dag op een bijzondere wijze. Het paviljoen was namelijk gesloten en dus werden de broodjes met beleg vervangen door heerlijk gebak. Nou, de Duitse bakkers kunnen er wat van, dus het was smullen geblazen. Maar een beetje vreemd bleef het wel. Na nog even de benen gestrekt te hebben, vertrokken we naar het Schloss Sanssouci, dat in het Frans zonder zorgen betekent. Nou, zorgeloos moet het verblijf van de Pruisische koning Frederik de Grote, die het slot rond 1746 liet bouwen, wel geweest zijn. Wat een weelde. We keken onze ogen uit in het prachtige gebouw. Dat gelegen was in een enorm park met werkelijk koninklijke allure. Toeristen uit alle werelddelen zag en hoorde je genieten. Ik keek van beneden af naar het zogenoemde wijnterras. Het was een prachtig plaatje met het boven het terras uittorende slot. Ik moest denken aan een kers op een taart. We werden in het park rond geleid door een Nederlandstalige gids uit Maastricht. Met haar prozaïsche teksten voerde zij het gezelschap terug naar het verleden. Binnen in het gebouw werden we stil van de pracht en praal. Prachtige ornamenten, marmeren vloeren en muren en fraai, door ambachtslieden die het handwerk nog koesterden, bewerkte plafonds. Ik voelde me erg klein worden, maar vond het ook wel erg overdadig. Ik moest denken aan mijn eigen huis in Essen, dat toch ook wel een koninklijke, in ieder geval heerlijke sfeer heeft. Maar al met al was het bezoek aan slot Sanssouci inderdaad zorgeloos. Iedereen was opgewekt. Ik had in ieder geval niet te willen missen.
Hoewel het best wel vermoeiend was, door alle indrukken die we opdeden, verheugden we ons ook op het bezoek aan de tuin van Max Liebermann aan de Wannsee. De prachtige villa werd gebouwd en bewoond door de impressionistische schilder. Later werd het een ziekenhuis en het pand is nu eigendom van de gemeente. Het is een unieke plek met een prachtig uitzicht over de Wannsee, en in alle opzichten een bezoek waard. Het is ook een beladen plek, omdat in 1942, in een andere villa, door de nazi's tot de uitroeiing van de Europese joden werd besloten.
 
Deel van de tuin van Liebermann
Of je nu van prachtige architectuur houdt of de mooie tuin wilt bewonderen, het is er allemaal. Deze tuin heeft overigens in het verleden verschillende prijzen gewonnen. Voor onder andere de indrukwekkende laan met berkenbomen, de groentetuin en de boomgaard. Ik vond het een voorrecht om er te mogen zijn. Met name de tuin, richting Wannsee, vond ik heel bijzonder. Mooie paden tussen het gras leiden naar het water. Dat was totaal genieten. Zittend op een steiger zag ik de zeilboten. Zou Max Liebermann dat zelfde uitzicht hebben gehad? Ik kon er bij wegdromen. De tuin was in feite een van de eerste reformtuinen, met daarin niet alleen inheemse heesters, een lindenhaag en rozentuin, maar ook moestuinen.
 In de villa, die tijdens de Tweede Wereldoorlog grotendeels vernield werd, maar later werd herbouwd, was werk te zien van Liebermann. Prachtig om te zien en omdat Liebermann ook vaak tijdens zijn leven in Nederland verkeerde. Leuk was het om ook werken te zien die Liebermann tijdens de zomer in ons land maakte. Het was voor mij een hele ervaring om daar te mogen zijn. Max genoot van zijn schloss am see. Zo zou ik ook wel willen wonen. Maar dan natuurlijk wel met een tuinman en een huishoudster, zoals hij ook had. Op dat moment, in dat park, besefte ik dat water, tuin en creativiteit een mooie invulling van je leven zijn. En Groei en Bloei natuurlijk.
Anna Konter.
 
Zaterdag worden we wakker in een luxe kamer van het ****Dorint Hotel in Potsdam. Onze kamer heeft een mooi uitzicht op de wilde met bomen omrande tuin, aan de achterzijde van het hotel. Het hotel heeft heel veel kamers en wordt ook gebruikt voor  zakelijke bijeenkomsten en om onze kamer te bereiken lopen we ruim 5 minuten door lange kleurrijke gangen. We ontbijten vanmorgen in een ruime eetzaal aan grote ronde tafels (iedere maaltijd is er wel iemand die keihard zijn/haar knie stoot aan de tafelpoten die onzichtbaar onder het kleed zitten). Iedereen verheugt zich op een dagje cultuur proeven in de hoofdstad Berlijn. Zoals ook de andere dagen verandert het weer per dagdeel of per uur. Maar in de bus zitten we hoog en droog en precies op het afgesproken tijdstip stapt een vriendelijke Nederlandse gids in de bus. De gids Jan de Waardt vertelt dat hij al 25 jaar met veel plezier in Berlijn woont. Hij is destijds naar Berlijn vertrokken om hier geschiedenis te studeren en is er al die tijd blijven wonen en heeft de ontwikkelingen in de stad op de voet kunnen volgen.

De gids vertelt over het ontstaan van de stad Berlijn terwijl we langs de belangrijkste plaatsen van de stad rijden. We rijden via de Kurfürstendamm ( De dam die werd aangelegd voor de Keurvorsten zodat ze met droge voeten naar hun jachtslot Grünewald konden reizen) naar de Gedächtniskirche ( het moderne bouwwerk bijgenaamd "de poederdoos en de lippenstift" zijn na de 2e wereldoorlog ( 1961) gebouwd aan weerszijde van de gebombardeerde Kaiser Wilhelm Gedächtniskirche). We slaan de Tauenzienstrasse in en rijden langs twee enorme in elkaar grijpende ijzeren schakels die de hereniging van Oost- en West Berlijn symbooliseert. Aan de overzijde zien we het uit 1927 stammende KADEWE Het Kaufhaus des Westen. Hier zijn op 43000m2 alle mogelijke luxe producten te koop en met name de delicatessen afdeling met meer dan 2400 soorten vleeswaren en 1800 soorten kaas is een ware attractie. Als vegetariër neem ik deze informatie voor kennis aan.

De tocht voert ons verder dwars door voormalig Oost- en West Berlijn. Een dubbele rij kinderkopjes (voor de Belgische lezers Kasseien) of een koperen lint volgt de loop van de Berlijnse muur. We maken een korte stop bij een nieuwe tentoonstelling in de openlucht waar de verschrikkingen van de 2e Wereldoorlog met foto's en tekst worden getoond. Hier zien we ook een van de laatste stukken muur. Het wordt ironisch genoeg met een metalen hek bewaakt omdat "muurspechten" stukjes muur willen meenemen als souvenir. Na de val van de Berlijnse muur op 9 november 1989 is er enorm veel gerestaureerd en gebouwd. De Berlijnse muur die jaarlijks heel veel toeristen trekt is grotendeels verdwenen. Er is volgens de gids een succesvolle poging gedaan om de tweedeling in de stad weer ongedaan te maken en werden de kaalgeslagen stukken niemandsland tussen voormalig Oost en West herontwikkeld. Nadat Berlijn in 1991 opnieuw hoofdstad was geworden zijn er natuurlijk ook nieuwe regeringsgebouwen, hotels, kantoren en woningen gebouwd en is b.v. de Reichstag op het dak voorzien van een grote glazen koepel. Aan de binnenzijde van de koepel kan men een wandeling maken met indrukwekkend uitzicht over Berlijn. De Reichstag trekt veel bezoekers die tot middernacht de koepel kunnen beklimmen en via honderden spiegels in de koepel een kijkje in de grote vergaderzaal kunnen nemen ( symboliseert de transparantie van de democratie). Toegang is gratis zodat het lange wachtrijen oplevert.

In de grote groen long "Tiergarten" staat een Russisch Monument en in de verte doemt de in 2002 gerestaureerde Branderburgerpoort op met de godin Victoria in haar gouden strijdwagen. Hierna rijden we langs het in 2005 onthulde momument voor de 6 miljoen vermoorde Joden in de vorm van ca. 2700 betonblokken wat nog indrukkender is als je er doorheen loopt. We zien Potzdamerplatz met indrukwekkende moderne architectuur en de 365m hoge Fernsehturm met ronddraaiend restaurant op 203m hoogte, zodat je tijdens een hapje en een drankje in 30 minuten de hele stad hebt kunnen overzien. We rijden langs het Museumeiland met hier tegenover de bouwput waar het in 1945 verwoeste stedelijk paleis wordt herbouwd. Hier heeft het Paleis der Republiek (DDR) gestaan. Dit Oostduitse prestigeproject werd in 1976 gebouwd maar in 1990 al gesloten vanwege de asbest die in het gebouw was verwerkt. In 2006 werd het gesloopt en werd op deze plek tijdelijk een grasveld aangelegd en wordt er nu weer volop gebouwd aan de herbouw van het stadspaleis. (ook in Postdam en Herrenhausen worden op dit moment stadspaleisen herbouwd. De buitenkant wordt nauwkeurig gereconstrueerd en het interieur voorzien van alle moderne gemakken. In Potsdam wordt het stadspaleis vlakbij het Freundschaftinsel door de Nederlandse firma BAM herbouwd). We rijden Unter der Linden (onder de Lindebomen) op en zien o.a. de neue wache, de staatopera, de Humboldt universiteit, de Gendarmenmarkt, de duitse en franse dom, het standbeeld van Frederik de Grote ( wiens paleis we vrijdag hebben bezocht). Om 12.00 uur gaan we aan boord van een rondvaartboot met glazen schuifdak en zien we Berlijn vanaf het water. Hier genieten we van een stevige lunch en gaan bij de eastside galerij aan wal. Hier staan nog stukken Berlijnse muur die voorzien zijn van enorme schilderijen gemaakt door kunstenaars uit de hele wereld. De bus brengt ons op Potsdammerplatz en krijgt iedereen enkele uren de gelegenheid om op eigen gelegenheid Berlijn te verkennen. KADEWE wordt aangedaan, andere vluchten vanwege een wolkbreukje het Arkade winkelcentrum op Postdammerplatz in, Bep en ik nemen de metro naar de Gedachtniskirche om de prachtige 20.000 blauwe vensters te bekijken. Om de kerk is een soort permanente braderie en kopen we vers sap en ontvluchten de drukte en genieten op een terrasje in de zon van een typisch Berlijns drankje Berliner Weisse ( bier met groen of rode siroop) geserveerd in een breed glas met een rietje. Helaas hebben we geen vut meer voor een bezoekje aan het Kaufhaus des Westen maar we hebben een indrukwekkende dag in Berlijn gehad en veel indrukken opgedaan. In het hotel wacht ons wederom een uitgebreid buffet waar de dagelijkse portie broccoli ook deze avond niet ontbreekt. Wijn is zoals overal per fles goedkoper maar hier spant de prijs van een glas wijn a 6 euro echt naar de kroon. Ook een 0.75L fles plat water kost een lieve duit. 7.90 euro maar moeder bestelt met stalen gezicht een Kann Eiswasser en die is gratis. Want we blijven wel een beetje onze Hollandse tradities in ere houden.
Herbert Visser


Zondag 29 augustus
Gelukkig kunnen we vandaag een beetje uitslapen na de vermoeiende, maar prachtige en interessante dag in Berlijn. Na het uitgebreide ontbijt verzamelen we ons om 9 uur bij de bus. ’s Morgens staat een bezoek aan de Botanische tuin in Berlijn gepland. Iedereen heeft er weer zin in en we verheugen ons op al het mooie dat komen gaat.  Na een kleine omweg (vanwege een wielerronde) komen we bij de botanische tuin aan. De tuin is zo groot dat je een keuze moet maken, wat je echt wilt zien. Deze keuze blijkt achteraf niet zo moeilijk te zijn, omdat na een uurtje de regen met bakken uit de hemel valt en de kassen dan een goede keus zijn. Maar de kassen zijn meer dan de moeite waard. Wij zien een prachtige verzameling van orchideeën,  vleesetende planten ,  cactussen,  tropische waterlelies, palmen en Bromeliacaea. En in de kleine eetgelegenheid zie je regelmatig mensen uit de groep zich te goed doen aan koffie (met gebak) en een (warme) lunch.
’s Middags vertrekken we naar Britzer Garten. Het is een groot park met een kunstmatig aangelegd meer. Gelukkig klaart het weer op en we maken een wandeling door het prachtige park. Ook veel Berlijners komen ’s middags naar het café-restaurant, dat aan het meer gelegen is. Een band speelt muziek en de stemming zit er al snel in. Je ziet dan ook steeds meer mensen van onze groep een plaatsje zoeken bij de uitspanning en genieten van de muziek en de zon. Opgewarmd en voldaan stappen we rond vier uur in de bus. We zouden hierna nog naar de Erholungsgarten Marzahn gaan, maar er is besloten om deze tuin te laten vallen, omdat 3 grote tuinen op één dag zelfs voor doorgewinterde Groei en Bloeiers te veel van het goede is. Op weg naar ons hotel in Potsdam stopt de bus nog bij Ceciliënhof , zodat degenen die dat willen kunnen uitstappen om dit historisch huis te bezoeken. Men moet dan wel te voet naar het hotel, maar dat is gelukkig niet ver. De rest gaat lekker met de bus naar het hotel om uit te rusten van deze dag.
 ’s Avonds is iedereen weer op tijd voor het diner, want na een hele dag in de buitenlucht heeft men wel trek. Na het diner splitst de groep zich op. Er zijn fanatieke bridgers, die een kaartje gaan leggen. Enkele sportievelingen gaan nog een wandeling maken. Sommigen trekken zich terug in hun kamer en een flinke groep neemt nog een afzakkertje. Dat er een goede sfeer heerst in de groep, hoor je wel aan het luidruchtige gelach en gepraat in de bar of lounge. Een goede afsluiting van een mooie dag.
Anny van Wijk


Maandag 30 augustus
Na 3 overnachtingen in het Dorint hotel te Potsdam moesten de koffers weer gepakt worden.We vertrokken iets vroeger dan gepland met als bestemming de tuin/kwekerij van Karl Foerster. Dat was slechts een kort ritje . We werden ontvangen door een dame die alle in en outs van de familie Karl Foerster en de tuin afwist. Zij verordonneerde ons  in een rij achter haar aan te lopen. Omdat de paden in de ”Senkgarten”, een verzonken tuin met in het midden een vijver, nogal smal waren onttrok een groot deel van de groep zich aan de rij en luisterde her en der in de tuin naar wat zij via een buikspreekapparaat aan ons kwijt wilde en dat was best wel veel. Kern van het verhaal is dat de planten in de Senkgarten niet op kleur maar op “standort”(plaats)  zijn gerangschikt omdat de planten op de meest voor hen geëigende plaats moeten groeien . Daardoor worden ze minder gevoelig voor ziektes en ander ongemak.
Na de gründliche rondleiding  verdween iedereen in het verkoopdeel van de al bijna 100 jaar bestaande kwekerij; op zoek naar met name planten die door Karl Foerster geïntroduceerd zijn als nieuwe cultivars zoals phloxen, heleniums, delphiniums, lupines etc.. En er werd best wel wat interessants gevonden , maar het grasje wat wij wilden , een “goldkörbchen”vonden wij niet. Voor de goede orde zij hierbij vermeld  dat later, pas in Bad Essen, bleek dat het goldkörbchen helemaal geen grassoort was. Opnieuw de bus in en na een paar uur rijden bereikten wij Herrenhausen in Hannover. Het was inmiddels al ruimschoots lunchtijd. Lopend  door een lange laan, met aan beide zijden een rij met vele grote en een aantal zeer oude kuipplanten, kwamen wij bij de Schlossküche. Na de lunch was het bezoek aan de tuinen aan de beurt. Vanuit het restaurant kwam je via een mediterraan pleintje met vijgenboompjes  (de paar geplukte vijgjes waren uitmuntend van smaak),  bij de historische grot uit. Een verrassende grot, die na een eeuwenlang verwaarloosd bestaan, in 2003 een totaal nieuwe en originele glans kreeg met wandplastieken in de vorm van voluptueuze en zeer kleurrijke glasvezel vrouwtjes, figuurtjes en vele glimmertjes van de hand van de kunstenares Niki de Saint Phalle. Daarna een snelle bezichtiging van de “grote tuin”, met aan het eind van de hoofdallee een enorme fontein, die wel zo’n 70 meter hoog schijnt te spuiten. Vervolgens een heel snel bezoek aan de Georgentuin. Daarna na de mooiste tuin, de voormalige moestuin van de vorsten, maar nu een landschapstuin. Om daar te komen moest je een verkeersweg oversteken. De verrassing van deze tuin zou het zogenaamde “Paradies”zijn, maar dat viel tegen omdat het centrale heideplateau niet in bloei stond. Gelukkig waren de grote borderpartijen aan de oostzijde van de tuin zeer boeiend om de vele soorten en kleuren. Veel  te snel  moesten we weer vertrekken naar onze nieuwe pleisterplaats:Hamelen. Na het diner hadden we nog de puf om in de duisternis het oude stadje te bezichtigen. Een stadje vol met schitterende vakwerkhuizen en volop beeldjes, naamgevingen en zaken die verwijzen naar die beroemde rattenvanger uit vervlogen tijden van Hamelen.
Kees Pieterse


Dinsdag 31 augustus
Alweer de laatste dag van een fijne vakantie! In Hamelen hadden we weer een goed hotel: een mooie, ruime kamer in Biedermeierstijl met daarbij een wat eenvoudiger badkamer. Die badkamer bleek later een verrassing voor ons in petto te hebben, de douchekop bleek niet te werken en volgens zus”stond ze onder een tuinslag”. Maar we werden wel schoon, hoor.
We stonden al vroeg naast ons bed, want de zon scheen en het beloofde een mooie dag te worden. In de eetzaal stond weer een goed verzorgd ontbijt klaar. We hadden zelfs de keus uit een gekookt ei of een roerei. Eén van onze tafelgenoten bediende zich zelfs (tot zijn schrik) van een rauw ei. Toen heb ik geleerd om een rauw ei van en gekookt ei te onderscheiden: je geeft er een draai aan, draait hij door, dan is het ei gekookt. Zo leer je nog eens wat! Om kwart voor negen was iedereen in de bus en kon de terugreis beginnen. Onderweg waren er prachtige landschappen te zien, groene bergen met daartussen een witte wolkenband. Helaas kwamen we in de file terecht zodat we wat later dan gepland bij onze laatste tuin, slot Ippenburg, aankwamen. Daar was ook dit jaar de Landesgartenschouw BadEsssen, een grote tuinmanifestatie. Er bleken nogal wat tuinornamenten te staan en er was ook gelegenheid tot aanschaf van tuinplanten. De meesten hadden al inkopen gedaan in de Foestertuin, maar toch konden sommigen de verleiding niet weerstaan en werden er nog enige planten toegevoegd aan de verzameling die al in de bus opgeslagen was.
Bij de ingang van de tuin stond een fototeam klaar om ons op de kiek te zetten met als lokkertje een gratis sleutelhanger. Samen met Willy op de foto gegaan, maar toen we om twee sleutelhangers vroegen, konden we de 2e voor 3 euro kopen. Toen ben ik nog maar een keer alleen op de kiek gegaan want dan kreeg ik toch die gratis sleutelhanger. Je bent (bijna) Zeeuw of niet! De tuin, of liever de tuinkamers, stonden nog volop in bloei. Met Mientje, Eduard en Sjaan dwaalden we door de tuin en we zagen veel mooie dingen: een draaibare wand met aan de ene kant een spiegel en aan de andere kant een plantenbak, een zilveren reiger aan de waterkant, een doolhof met een fontein als een paardenbloemenpluis, een rozenspiraal waar het heerlijk rook door de lelies die er ook stonden, en natuurlijk netjes verzorgde tuinen, en alles onder een stralende zon. We hebben zelfs op het terras kunnen eten. Daarbij ben ik een beetje boos geworden op de Duitse dames achter de toonbank die niet wilden begrijpen dat twee salades per persoon toch wel erg veel is, en het vertikten om bij de ene salade de feta toe te voegen. Ook zus moest en zou een extra broodje meenemen bij haar worstje. Om met Asterix te spreken: Raar volk, Die Duitsers!
Daarna zijn we verder gegaan naar de tuinen die bij het slot hoorden. Die waren beplant met bloemen in dezelfde kleurschakering, zo was er een roze, een blauwe, een rode en een witte tuin. Hoge en lage bloemen stonden door elkaar heen, wat een bijzonder kleurrijk effect gaf en er een luchtig geheel van maakte. Bijzonder fraai, niet het geijkte voor-laag en achter- hoog, veel natuurlijker.

Een uurtje voordat we zouden vertrekken, betrok de lucht en begon het toch weer te regenen. Daar de regenkleding in de bus was gelaten omdat we nou eens geen regen verwachtten, hebben we maar gauw onderdak gezocht. Zodoende misten we de door de anderen zeer geprezen moestuinen. Alle reisgenoten waren op tijd in de bus .Toen we gingen rijden, klaarde de lucht op. Onderweg bij een tankstation zijn we nog even gestopt, waar we verrast werden met een wijntje. De stemming steeg er zeker door. Nooit gedacht dat mannen zo kunnen giechelen. Ook in Nederland was het duidelijk nat geweest, de IJssel die we overstaken had niet genoeg aan haar bedding maar stroomde over de zomerkaden de uiterwaarden in en overal in het akkerland stonden grote plassen.
Onderweg kwam de bekende snoeptrommel langs, deze keer mochten we er geen zoetigheid uithalen, maar er moest iets in, wat iedereen met plezier deed. Het restaurant in Kesteren zag er leuk uit en we genoten van een Hollandse maaltijd. Hanneke en Patrick werden nog even in het zonnetje gezet en terecht: Patrick bleek een goede chauffeur die ons veilig thuis heeft gebracht en Hanneke: alle lof voor je energie, je zorgzaamheid en ongelofelijke inzet om deze reis tot een succes te maken. Het is zeker voor herhaling vatbaar! In Roosendaal moesten we helaas afscheid nemen van onze reisgenoten. Je krijgt toch een band op zo’n reis, maar wellicht zien we elkaar weer op de reünie. Tot ziens, allemaal!
Mw Tony Schram

meer

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

17
Aug
Bloemendingetjes
16
Aug
Frankrijk vakantieland - Blik op de tuin no. 915